Fragment Marijke

Gratis erbij

Ik weet niet hoe het geheugen werkt, maar vaak voel ik nog haar arm die ze me gaf bij café de Twijfelaar. Ze had nog niet zo lang verkering met Ed en was een avondje stappen met Nan en nog een vriendin. We hadden wat gedronken en liepen naar de auto.

      ‘Dus jij wordt mijn schoonzus,’ zei ik…

      ‘Dat is wel een vlotte meid, hoor, die Marijke’ zei ik thuis. Ik wist nog niet wat voor belangrijke rol ze in ons leven zou spelen.

Terwijl ik dit schrijf, meer dan vijfendertig jaar later, regent het buiten en enkele kilometers verder ligt ze nu in het ziekenhuis. Een paar weken geleden haalde ik haar met Yuri van het vliegveld. Ik schrok van haar grauwe gezicht, waarop groeven van pijn zichtbaar waren. Die nacht sliep ze met haar gebroken arm (dezelfde) en broze lichaam bij mij op de bank.

      Terwijl Ed en Astrid in de bus door Europa reden, spraken we een paar keer leuk met elkaar, een beetje roddelen over broer en zus, dat ze zo gesloten waren en zo. Het is een ander soort openheid die zich aan het ziekbed vertoont. Je kent elkaar goed, maar toch ook weer niet.

Ik trouwde met Astrid en kreeg Marijke en Ed er gratis bij. We hebben veel gedeeld en we hebben veel aan elkaar te danken. Je zou kunnen zeggen dat we samen volwassen zijn geworden. En wat hebben we gelachen.

      Het leukste vond ik de vakanties die we met elkaar hadden. Heerlijk was het om achter de ruggen van Astrid en Marijke te vertoeven. Er zijn vakanties geweest waarbij ik geen idee had waar ik was. Ik stapte het vliegtuig in, rende achter hen aan als dat nodig was, en sprong op veerponten met onbekende stemming. Onverstaanbare kelners, opdringerige middenstanders, irritante verhuurders van auto’s, ik schuilde me gewoon achter de rug van Marijke. Ik beken het hier eerlijk, ik heb schandalig gebruik gemaakt van haar regelzucht.

      Nu ik toch aan het biechten ben, ik heb ook gebruik gemaakt van haar onlesbare behoefte om te behagen.

      Wat dat is, ik weet het niet. Ze maakt geen onderscheid tussen mensen. Ik denk dat als Ed er niet was geweest hun bus de hele dag vol zat met classificeerders, zwervers, verkopers van bedorven kroketten, mannen met staartjes en oorbellen, maakt niet uit, kom maar binnen. Ze vindt gewoon iedereen aardig. Ze heeft niet alleen grote voeten, maar ook een groot hart.

      De andere kant van deze medaille is haar vermogen om vriendschappen aan te gaan. Daar is ze bewonderenswaardig goed in. Onvoorwaardelijk trouw is ze en altijd bereid een vriendschap met anderen te delen.

      Wat ook een fijne eigenschap is, is haar gastvrijheid en behoefte om gebakjes te eten. Je kan er altijd op rekenen dat ze wat lekkers tevoorschijn haalt. En altijd kletsen, gezellig kletsen.

      Ja, we hebben veel moois met elkaar meegemaakt. Ik denk bijvoorbeeld aan een avond waarop we op een terras op een of ander eiland in Griekenland zaten en naar klassieke muziek luisterden terwijl de zon bloedend in zee zonk. Ik zag laatst nog foto’s van die vakantie; in de glorie van ons leven waren we, maar dat wisten we helaas niet. En die avond op een eiland in Spanje, waar we nog opnamen van hebben, die met de (gestolen?) camera van Ed zijn gemaakt. Wat waren we dronken en wat hebben we gelachen. Er zijn oneindig veel beelden en woorden die zich in me hebben vastgezet. Een rijkdom die ik met Marijke, Astrid en Ed mag delen. Wat ik zei; ik trouwde met Astrid en kreeg Ed en Marijke er gratis bij. Dag lieve schoonzus.